و عرض كن اسرار خود را بر او . و هرآينه بايد بدانى آنكه مخفى نيست بر حقّ تعالى اسرار و بطون خلايق ، تماما ، و همچنين علانيه و آشكاراى ايشان ؛ پس باش مثل فقيرترين بندگان او در پيش روى او ، و خالى گردان دلت را از هرچه مشغول و محجوب سازد ترا از پروردگار . پس به درستى كه حقّ تعالى قبول نمىكند مگر خالص طاهر را ؛ زيرا كه غير خالص و طاهر ، عروج به عالم قدس و طهارت نمىكند . پس قلبت را خالص و طاهر كن از توجّه به ما سواى او . و نظر كن و بياب از احوال خود كه از چه ديوان بيرون مىآيد اسم تو ، يعنى از ديوان عابدين مخلصين يا عارفين ، يا غافلين يا مشركين تا بشناسى خود را كه قابل بساط خدمت حقّ جلّ و علائى يا نه . پس هرگاه چشيده‌اى از حلاوت و شيرينى مناجات و لذّت مخاطبات او ، و آشاميده‌اى از كأس « 47 » شراب محبّت و كرامت او به واسطهء يافتن حسن اجابت و اقبال حقّ تعالى را نسبت به خود ، پس در اين حال ، صلاحيّت خدمت پروردگار را حاصل كرده‌اى ؛ پس داخل شو كه از براى تو اذن دخول است در مسجد ، و امان خواه از شرّ نفس و « شيطان » در پناه رحمت حقّ تعالى ، و اگر نه اينست حال تو ، واقف شو و جرأت و جسارت بر دخول مسجد مكن مثل ايستادن عبد مضطرّى كه منقطع شده است از او حيله‌ها و كوتاه شده است آرزو و تمنّاى او و گذشته است مدّت عمر او و اين عبد چگونه از خود مأيوس است و ملتجى و متوسّل است به حقّ تعالى ؟ پس هرگاه دانست پروردگار تو از قلب تو صدق التجاء و پناه بردن به خود را ، نظر مىفرمايد به سوى تو به چشم رأفت و رحمت و عطوفت ، و موفّق مىدارد ترا از براى آنچه دوست مىدارد و راضى مىشود به آن . پس به درستى كه حقّ جلّ و علا صاحب

--> ( 47 ) - كاسه يا جام يا هرچه كه در آن آشاميدنى آشامند .